Niedawno całkiem przeczytałem książkę Wojciecha Cejrowskiego "RIO ANACONDA". I co mnie w niej zadziwiło to fakt, iż autor tak bardzo obszernie i z przekonaniem pisze o ... czarach. Kiedy podczas podróży poznał szamanów plemion Carapana, bardzo się do nich zbliżył. I próbując dociec na czym polega bycie plemiennym Czarownikiem, dotarł do tematu, który dla wielu chrześcijan jest tabu. Chodzi o magię, o czary.
Mnie od dzieciństwa fascynowali Indianie i ich zwyczaje. Także zwyczaje szamańskie. Im więcej czytałem, tym bardziej mnie to interesowało. W pewnym momencie przyłapałem się na tym, iż wierzę w to, o czym mówią szamani. Stało się dla mnie jasne, że magia istnieje. Oczywiście opowieści te wielokrotnie były ubarwiane dla lepszego efektu. Jednak pewne prawdy i podstawowe sprawy dało się zawsze wyłuskać.
Pogodzenie czarów i wiary czysto chrześcijańskiej się wyklucza - tak mnie nauczono na zajęciach religii, taka jest też postawa współczesnego Kościoła. A jednak doszedłem do wniosku, że jedno i drugie się wzajemnie uzupełnia. Potwierdzenie znalazłem właśnie w książce Cejrowskiego - bardzo konkretnie ujęte i jasno wytłumaczone. Jego podejście do tych spraw jest moim podejściem i w pełni zgadzam się z tym, co napisał. A co napisał pozwoliłem sobie zeskanować i przedstawić poniżej.
(kliknij by powiększyć)
Być może wywołam tym postem pewne reperkusje, ale trochę też o to chodzi. Kilka razy zdarzyło mi się rozmawiać z księżmi i w momencie kiedy padł temat magii i czarów oni nabierali wody w usta. Ja wiem, że to wszystko trąci herezją... Z drugiej jednak strony magia jest faktycznie bardzo niebezpieczną dziedziną, nie należy się nią bawić i nie dziwi mnie, iż Biblia jej zabrania...
Zresztą wszelkie rozmowy chyba trzeba by zacząć od definicji słowa "magia"...
Publikuję tego posta, ponieważ po raz pierwszy w życiu - nie tylko blogowym - doznałem szoku związanego z brakiem zrozumienia i nietolerancją w sferze wiary.
Cała sprawa zaczęła się TU, od artykułu Michała. Zostawiłem pod nim komentarz, który - jak się okazało - poruszył lawinę. Michał dał odpowiedź w postaci TEGO POSTA. Mój komentarz do niego powinien ukazać się niebawem - o ile zostanie zaakceptowany przez autora bloga :)
Pokrótce wygląda to tak, że zostałem niemal nazwany heretykiem tylko dlatego, iż nie boję się zadawać pytań o wiarę. Jestem chrześcijaninem i wierzę w to, co napisane w Biblii jest. Jednak wiarę w Boga postrzegam globalnie. Wg mnie każda religia ma swój sposób na Zbawienie i wszyscy tak naprawdę wierzymy w jednego Boga, choć nadajemy Mu różne imiona. Nie wolno mi zatem powiedzieć, że TYLKO moja wiara jest najlepsza i TYLKO ona daje drogę do Zbawienia.
Boli mnie brak tolerancji dla tych, którzy zadają pytania i mają wątpliwości. Ślepa wiara nie jest dobrą wiarą...
Z drugiej strony ciekaw jestem czy posty Michała i moje do nich komentarze wywołają u niego na blogu jakąś dyskusję.. :)
P.S. A może ja faktycznie nie mam racji... ? Hmm...
